در اتاق

                 یک تخت کوجک محدود

                                           یک لحاف

                                                     یک بالشتک کوچک نا محدود

و سری پر سودا

شبی درازو بی انتها

صدایی به گوشم میرسد

         : من خدا را می شناسم

کمی به طراف خزیدم که پر از خالی هوا شده است

         : من خدا را بهتر از تو می شناسم

صدا نزدیک تر از کمی دورتر

صدا از نگاه خاموش سوسن میهمان چند روزۀ آغوش من است

و او بی مهابا راوی حرف خود در چشمانش

         :من خدا را بهتر و بهتر از مریم می شناسم! وقتی که مریم حرف می زد وقتی که مریم نفس می کشید و وقتی که کتاب را به نام آشنایی می گشود و قتی زیر لب نامی را زمزمه نکرده اینها و همه ی اینهای دیگر را انجام نمی داد!!! من از آن روز خدا را شناختم...

وقتی مریم بود و من نبودم... وقتی مریم مریم بود و من حتی سوسن نبودم و نیستم

و وقتی که دیگر مریم زمزمه نکرد آن زیبا نام عشق را فهمیدم که من مریم را بهتر از خدایش می شناسم و دیدم که مریم نبود و من بودم و دیدم که سوسن سوسن شد و مریم حتی مریم هم نبود....!

مریم! خدا را

                  خدا را

                               خدا را

نمی دونم درسته یا نه اما تو دلم راضیم... راضیم از تمام زحمتایی که کشیدم... و اینو مدیون دوستانی هستم که تنهام نذاشتن!!!!

و باز راضیم از اینکه راهو هموار می بینم...

و چقدر آرامش دارم حالا که رها شدم!!!

از اسارت آرزوهایی امید رسیدن بهشون کلافم می کرد!!!

و این آرزوها با همه خوبیشون چقدر ضجر دهنده اند تا براورده شدنشان!!!

 و این آرزوها با همه بدیشان چقدر لذت بخشند وقتی راضیم میکنند با رهایی ام!!!

درود بر تو ای آرزوهای زیبای من!!!

درود بر تو....